Początki oporności na lek przeciwmalaryczny ad

Jak informują Ashley i współpracownicy w tym wydaniu czasopisma (strony 411-423), oporność na leki oparte na artemisininie pojawiła się w wielu miejscach w Azji Południowo-Wschodniej. Istnieje tendencja do postrzegania rozwoju oporności na lek przeciwmalaryczny jako nieuchronnego skutku powszechnego stosowania narkotyków2. Opór przeciw malarii został jednak przyspieszony ze względu na sposób używania narkotyków oraz warunki społeczne i ekonomiczne, w których są stosowane. .
Bliższe spojrzenie na genezę oporności na chlorochinę wzdłuż granicy Tajlandii i Kambodży, która stała się punktem zerowym dla pojawienia się oporu chlorochinowego w latach 50. i 60. XX wieku, ujawnia wiele o społecznej i biologicznej dynamice oporności na lek przeciwmalaryczny. Górnictwo klejnotów w prowincji Pailin w Kambodży przyciągnęło ciągły napływ przybyszów z sąsiednich regionów Kambodży, Tajlandii, Wietnamu i Birmy (Birmy), a także z Bangladeszu. Około 1000 do 1200 imigrantów przybywało każdego miesiąca, 3 z nich pochodziło z obszarów, w których częstość występowania malarii była znacznie niższa, a szacunkowo 80% tych pracowników nie było odpornych na tę chorobę. W wyniku działalności górniczej powstały setki szybów, które zbierały wodę z przesiąknięć i opadów. Wały te stworzyły miejsca rozrodu dla wysoce wydajnego wektora malarii, Anopheles dirus, który wyhodował bardzo dużą liczbę i był trudny do opanowania z insektycydem dichlorodifenylotrichloroetanem (DDT), ponieważ owad nie spoczywał w chałupach. Górnicy, którzy przebywali przez 3-4 miesiące, mieszkali na świeżym powietrzu i spali pod bardzo rudymentarnymi schronami. W ten sposób zostały narażone na wiele infekcyjnych ukąszeń. Konwergencja wysoce wydajnego wektora, populacji nieimmunologicznej i warunków górniczych, które sprzyjały zarówno przenoszeniu wektorów, jak i przenoszeniu malarii, podsycały nawracające epidemie malarii, które najwidoczniej zaczęły się w latach czterdziestych lub wczesnych pięćdziesiątych; 80% przypadków to P. falciparum.
W 1955 r. Władze publiczne ds. Zdrowia w Pailin codziennie rozprowadzały chlorochinę do pracowników; później częstotliwość została zredukowana do dwóch razy w tygodniu. W 1960 r. Rozpoczęli podawanie chlorochiny pośrednio poprzez sól leczniczą. Ta metoda zwiększyła zasięg, ale utrudniła zapewnienie, że każdy pracownik spożywał odpowiednią dawkę leku. Powtarzające się stosowanie podchwytowych stężeń chlorochiny do wysoce zainfekowanej populacji stanowiło podstawę do pojawienia się opornych na chlorochinę szczepów P. falciparum. Późniejsze przenoszenie odpornych szczepów falciparum na nowe fale pracowników niehigienicznych, miesiąc po miesiącu, oraz ich leczenie wysokimi, ale często nieurkurującymi dawkami wzmocnionej oporności na chlorochinę. W 1973 r. 90% przypadków malarii falciparum było opornych na chlorochinę, a 70% wykazywało wysoki poziom oporności.
Od granicy tajsko-kambodżańskiej odporna malaria falciparum rozprzestrzenia się na otaczające obszary wraz z powracającymi pracownikami migrującymi. Wtórne wzorce rozprzestrzeniania się z otaczających obszarów przyczyniły się do szerszego rozpowszechnienia oporności na chlorochin w całej Azji Południowej i Południowo-Wschodniej.
Programy masowego podawania leków (MDA) w innych krajach na świecie w latach 50. i 60. mogą również przyczynić się do wzrostu oporności na chlorochinian
[więcej w: lek przeciwmalaryczny, terapia uderzeniowa, uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne dorosłych reumatologia kolejka ]

Tags: , ,

Comments are closed.

Powiązane tematy z artykułem: lek przeciwmalaryczny terapia uderzeniowa uzdrowiskowe leczenie sanatoryjne dorosłych reumatologia kolejka